Əli Kərimliyə “dəstək” və ya Məlik Məmmədin nağılı

Hörmətli dostum Seymur Həzi!

“Azadlıq”ın 15 yanvar 2014-cü il tarixli sayında dərc edilən məqalənizi oxuduqdan sonra bu açıq məktubu yazmağa ehtiyac duydum.

Düşünürəm ki, bu gün meydanda tək döyüşən müxalifət qəzeti kimi, “Azadlıq”ı və xalqın əzilən kəsiminin ümidgahı, pənahı olan real müxalifətçi qüvvələri “cəbhəçiləri”, “klassikləri” və “müsavatçıları” nüfuzdan sala biləcək, ictimai qınağa tuş edəcək hərəkətlərə yol vermək olmaz. Bununla biz xalqın müxalifətə olan o kövrək inamını da birdəfəlik itirə bilərik.

Hakimiyyətin də istədiyi elə budur.

Mən sizi çox gözəl başa düşür və duyuram. Məqalənizdəki o “başınızdan çıxan tüstünün” adamı boğa biləcəyini də hiss edirəm. Hətta seçkiqabağı və ondan sonrakı dövrdə bəzi adamların hərəkətləri nəticəsində bir sıra başqalarının infarkt olmamasına, Sizin kimi hələ də yaşaya bilməsinə heyrət etməmək də olmur.

Ancaq…

Ancaq düşünürəm ki, Sizin indiki mövqeyinizi, qeyz və qəzəbinizi doğuran səbəblər heç də kimlərinsə rejimi dəstəkləməsindən, açıq və ya gizli şəkildə hakimiyyətə xidmət etməsindən qaynaqlanmır.

Siz umduğunuz yerdən küsdüyünüz üçün indiki duruma düşmüsünüz və xalqın çoxdan bildiyi, artıq xalqa lazım olmayan mətləbləri ona çatdırmaq üçün vaxt itirirsiniz.

Deməli, onlar öz siyasi mövqelərində yox, Siz umanda səhv etmisiniz. Ummasaydınız, bu gün bu məqaləni yazmaz, millətin həqiqətləri bilməsi üçün tək və sonuncu nəfəs yeri olan “Azadlıq”ı fərdi və qrup döyüş meydanına çevirməzdiniz.

Bildiyinz bir məsələni bir daha xatırlatmaqda fayda görürəm: 2 adam arasında olan söhbətin bir qəzet səhifəsinə çıxarılması və on minlərlə adama çatdırılması, o qəzetdən başqa bir qəzetin iqtibas etməsi isə yüz minlərin bundan xəbər tutması deməkdir.

Heç olmasa Siz bunu etməyin!

Siz adamdan niyə inciyirsiniz? “Həyatımı Əli Kərimlinin hakimiyyətə gəlməməsinə sərf edəcəm, Əli Kərimlidənsə, Ilham Əliyevin hakimiyyəti yaxşıdır” – deməsinə görəmi? Əbəs yerə! Bəs sizin demokratikliyiniz harda qaldı? Bu da onun mövqeyidir və ifadə etməkdə də tam haqlıdır. Bu sizi niyə belə narahat edir? Məgər bu gün həmin mövqedə olan azmı adam var? Ona şükr etmək lazımdır. Balasını qurban edəndən, özünü kəsib pay-püş edənlərdən niyə yazmırsınız?

Bax, əsas məsələ budur. Ona görə ki, o adamların mövqeyi sizə əvvəlcədən bəllidir və bu, sizi qətiyyən narahat etmir. Siz əsl təhlükənin guya ki, bu tərəfdən gəldiyi qənaətindəsiniz. Formal baxımdan tam haqlısınız. Ancaq formal baxımdan…

Həmin adamlar müxalifətçi kimi tanınmasaydılar, sizinlə bir cəbhədə, bir səngərdə, bir mövqedə, bir siyasi platformada olmasaydılar və ya ən azı, özlərini bu obrazlarda ictimai rəyə sırımasaydılar, siz onlara indiki kimi xüsusi diqqət ayırardınızmı? Yenə də yox! Bəs nə baş verib?

Hörmətli Seymur bəy!

Hələ seçkiyə 7-8 ay qalmış, həbs edilməmişdən, bəlkə də 5-6 ay əvvəl, dəqiq xatırlamıram, “facebook”da “Xilas” qrupunda və öz səhifəmdə belə bir “status” paylaşmışdım: “Öz səngər, mübarizə dostuna güzəşt etməyən, başqalarına güzəşt edərmi və edərsə, bunu siyasi və əxlaqi baxımdan necə izah etmək olar?” Axtarsan tapa bilərsən internetdə. Elə həmin ərəfələrdə də hörmətli Əli Kərimli ilə, onun ətrafında oynanılan oyunları, hakimiyyətin planlarını və kimlərdən, hansı qüvvələrdən necə və hansı məqamda istifadə ediləcəyini ikilikdə ətraflı müzakirə etmişdik.

Hakimiyyətin tək bir məqsədi var idi. Nəyin bahasına olursa olsun, Əli Kərimlinin müxalifətin vahid namizədi kimi seçkilərə qatılmasına mane olmaq və müxalifəti ayrı-ayrılıqda seçkidə iştiraka təhrik etməklə, xalqda müxalifətin parçalanması, birləşə bilməməsilə bağlı ümidsizlikləri bir qədər də dərinləşdirib öz məqsədlərinə asanlıqla – az xərc və qüvvə sərf etməklə çatmaq.

Bax, bu idi planları – siyasi-sosial apatiya şəraiti yaratmaq. Ona görə də birinci, Ictimai Palatada Əli Kərimlinin vahid namizədliyinə mane olunmalıydı. Çünki kənarda qalan o vaxtkı bəzi qüvvələrin bir bəhanələri var idi: “Onlar – Ictimai Palatadakılar birləşib vahid namizədi elan etsinlər, biz də şərt qoymadan onları dəstəkləyək”.

O da həmin qüvvələrə əvvəlcədən dəqiq məlum idi ki, Ictimai Palatada bu problem 100 faiz həll olmayacaq, hakimiyyət nəyin bahasına olursa olsun, buna imkan verməyəcək və…

Seçkilərə hələ xeyli qalmış bu məsələ artıq həll edlmişdi. Müttəfiqlərdən biri yayın ortasında havanın cır-cıramasında ildırım kimi çaxıb, mütləq seçkilərdə tək iştirak edəcəyini, müxalifətin vahid-əsas namizədinin “şaxta baba kimi xəyal olduğunu” elan etmişdi.

Ikincisi, Ictimai Palatada vahid namizəd probleminin həllinin mümkünsüzlüyü bəhanəsi ilə Əli Kərimlini kənarda qalan qüvvələrin əhatəsinə çəkib, orada ya “səsvermə”, ya da “püşk atma” yolu ilə vahid namizədi müəyyənləşdirmək adı altında onu neytrallaşdırmaq. Bununla da, bir tərəfdən, Əli Kərimlini müxalifətin birliyini pozmaqda ittiham etmək, digər tərəfdən, seçkilərdə Əli Kərimlinin elektoratının – xalqın mütləq çoxluğunun passivliyinə nail olmaq. Çünki keçirilən bütün açıq və gizli sorğuların, xüsusi orqanların yerlərdən topladığı məlumatların nəticəsində rejim sahiblərinə çox yaxşı məlum idi ki, xalqın 90-95 faizi hakimiyyətdən narazıdır və narazı kəsimin ən azı 50.1 faizi də Əli Kərimlini dəstəkləyəcək.

Ssenari işə salınmış, hətta öncədən “Milyarderlər Ittifaqı” deyilən bir “xoxan” da yaradılmışdı ki, 2005-ci ildə olduğu kimi, lazım gələndə, kimlərisə “xoxanla” ittifaqda, iş birliyində ittiham edib, “rus projesi” kimi təqdim etməklə, xalqı siyasi fəallıqdan çəkindirsinlər. Bütün arsenallar işə salınmışdı. Dövlətin bütün güc və imkanları Əli Kərimlini neytrallaşdırmağa yönəldilmişdi və etiraf etmək lazımdır ki, istəklərinə qismən də olsa, nail ola bildilər. Bütün bu qanunsuz həbslər, şantajlar, beynəlxalq təşkilatlarla açıq və həyasız şəkildə qarşıdurmalara getmələr, 10 faizlik artımlar, heç vaxt reallaşmayacaq yalan vədlər, qara-ağ-boz-qırmızı piar və s.

Hətta “dostlar”ınızın qəzetində seçkiqabağı o da yayılmışdı ki, sən demə, Ilham Əliyev Avropa və Rusiya ilə razılaşıb, seçkilərdən sonra – 6 noyabrda müharibəyə başlayıb 6 rayonu azad edəcək.

Bax belə, Seymur bəy!

Oxumuşdunmu bu məlumatı? Siz gərək elə o vaxt indiki mövqeyinizi sərgiləyərdiniz. Adamlar açıq şəkildə rejimə xidmət edirlər. Ancaq, təkrar edirəm, buna görə Sizin və ya bir başqasının onları qınamağa, ittiham etməyə, onlardan inciməyə, küsməyə haqqı yoxdur. Siz eyni motivlərlə Siyavuş Novruzova və ya Mübariz Qurbanlıya, ya da elə Hafiz Hacıyevə qarşı məqalə yazırsınız?

Demokrat olun, Seymur bəy, demokrat!

Əks fikir və mövqeyə dözümlü olun – “tolerance” göstərin.

Bir də unutmayın ki, bu gün ittiham etdiyiniz dünənki dostlarınız həqiqətən də çox əziyyət çəkmiş və milli-azadlıq hərəkatında, müstəqil mətbuatın, azad sözün inkişafında tarixi xidmətlər göstərmişlər. Bunu nəzərə alın. Onu da nəzərə alın ki, bir ölülər, bir də dəlilər fikirlərini, mövqelərini dəyişə bilmirlər. Imkanları olasydı, rejim onları da ssenariyə daxil edərdi.

Diqqətli olsanız, görərsiz ki, 2003-2005-ci ilin siyasi həbslərindən sonra o dostların çoxunun həbsdən sonrakı mövqeləri tam dəyişib. Heç kimi qınamağa haqqımız yoxdur.

Bu da onların hüququdur.

Önəmli olan başqa şeydir.

Rejim nə yazır yazsın, ALLAH öz bildiyini yazır. Əli Kərimliyə qurulan tələ, bunların (artıq rejim və keçmiş dostlar qarışıq), özlərini dərin, həm də çox dərin bir quyuya, həm də ağzında “Rüstəm Ibrahimbəyov-Cəmil Həsənli-Milli Şura” adlı dəyirman olan bir quyuya saldı. Məlik Məmməd yenə də Əli Kərimli olacaq.

Vaxtilə yazdığım o statusu tapıb oxuyun və cavabını fikirləşin: Müttəfiqinə güzəşt etməyən başqasına güzəşt edərmi və edərsə, bunu əxlaqi və siyasi baxımdan necə izah etmək olar?

Xalq, millət – okean, dəniz kimidir, çirkab saxlamaz, su kimi özünə mütləq bir yol tapar, ya da qarşısındakı bəndi aşırar, həm də mütləq dağıdar.

R.Ibrahimbəyov və C.Həsənli – rejimin ssenarisində nəzərə alınmayan, nəzərə alınması mümkün olmayan (1969-cu ildən bu günədək Azərbaycanda azad vicdan sahibi olan ziyalıların gizlənib qaldığına kim inanardı ki) gözlənilməz amil oldu. Bir sıra açıq, vətənpərvər şəxslərin fəallıq və təşəbbüsünün nəticəsində R.Ibrahimbəyovun “ağ atlı oğlan” kimi ortaya çıxması, nəiki bir çoxlarının maskasını cırdı, tamamilə bu maskaları saldı və hamı ortalıqda olduğu kimi görsəndi.

Cəmil Həsənli bir çoxlarına və xalqa əsl müxalifətçinin kim və necə olduğunu göstərdiyi üçün müəyyən adamların Milli Şuradan qaçması obyektiv qanunauyğunluqdur. Siz ki siyasətçisiniz… Güzgünü sındırmaq yeni hadisə deyil ki…

Indi, əzizim Seymur bəy, Siz adamları niyə belə olduqlarına görə ittiham edirsiniz. Qəti anlaşılan deyil. Şəxsən Sizi müxalifətçi olmağınıza görə ittiham edən varmı? Yox. Burax adamlar olduqları kimi görsənsinlər, nə istəyirsiniz? Söz, fikir, vicdan azadlığı, demokratiya tələb etməyiniz hara, indiki mövqeyiniz hara? Demişdim, yazmışdım axı, Milli Şura yaranan kimi, Ictimai Palata başda olmaqla, bütün bloklar buraxılsın. Bu proses lakmus olacaqdı, təəssüf, vaxtında edilmədi.

Nə demək istəyirəm?

“Azadlıq” qəzeti aqoniya halında olan bir millətin son nəfəsidir.

“Azadlıq” susuzluqdan dodaqları çat-çat olmuş adamın səhrada tapdığı yovşan kolundakı şeh damlasıdır.

Xahiş edirəm, onu intriqa, fərdlərin, qrupların savaş meydanına çevrilməyə qoymayın!

Pisliyi tirajlamayın!

Millətin inamını, ümidini bərpa etməyə çalışın!

Unutmayın: oğul Buş II dəfə prezident seçiləndə, bunun səbəbini amerikalı jurnalistlər belə izah etmişdilər: “Buşun rəqibi xalqı onu gözləyən gələcəyi aydın göstərə bilmədiyinə görə xalq pis-yaxşı mövcud olanı dəstəkləməyə məcbur oldu”.

Bəli, toplumlar bəzən məcburiyyətdən qərar qəbul edirlər – 9 oktyabr 2013-cü ildə Azərbaycan xalqı etdiyi kimi. Sizin bu yazınız və müxalifətdə indi baş verənlər xalqımızın müdrikliyindən və uzaqgörənliyindən xəbər verir. Indiki hakimiyyətə dözmək, səs vermək, onu gözləyən qeyri-müəyyən və didişmələrlə müşahidə edilə biləcək gələcəkdən daha yaxşıdır.

Xahiş edirəm: bu günə qədər olanlar bitdi. Bu səhifəni qatlayın. Sizin etməyinizə gərək yox, xalq özü hər şeyə qiymət verə bilir.

Yeni səhifə açın.

Bu səhifədə, 15-20 il bundan sonra üçün vəziyyətin dəyişməsini istəyən qüvvələri Milli Şuraya dəvət edin, hamının toparlanması üçün lazım olan bütün güzəştləri, struktur dəyişikliyi, gələcək hakimiyyətdə təmsilçilik şərtlərini və həcmini müəyyənləşdirən qərarlar qəbul edin. Xalqa onu gözləyən səhiyyə sistemini, məhkəmə islahatlarını, vergi sistemini, təhsil islahatlarını, məmur-vətəndaş münasibətlərini göstərməyə çalışın. Həm də rejimi söymədən, təhqir etmədən, onlara qoşulmuş keçmiş dostlarınızı qınamadan. Beynəlxalq aləmi onlarla əməkdaşlıq edəcək qüvvənin qisasçı olmayacağına, Azərbaycanın dövlət öhdəliklərinə sadiq qalacağına indidən inandırın və ən əsası, 9 oktyabrın nəticələrinin beynəlxalq məhkəmələrə çıxarılmasına, eləcə də Seçki Məcəlləsində dəyişikliklər edilməsi üçün “40 min vətəndaşın qanunvericilik təşəbbüsündən” istifadə edilməsi naminə “Azadlıq”dan təşkilatçı və təbliğatçı kimi düzgün, səmərəli istifadə edin.

Nə baş verirsə, ALLAHIN məsləhəti və əmri ilə baş verir!

ALLAH heç nəyi səbəbsiz yaratmır və səbəbsiz etmir! Indi baş verənlərdən isə yalnız müsbət nəticələri seçib onlardan gələcək işlər üçün faydalanmaq lazımdır.

Inanıram ki, buna bizim dostların savadı da, qabiliyyəti də, səbri də yetərincədir.

Son olaraq, vacib hesab etdiyim bir məsələni xüsusi vurğulamaq istəyirəm. Rejim Milli Şuradan qopartdıqlarının qaş-gözünə vurulmayıb, onlar ona heç lazım da deyillər. Məqsəd: Milli Şuranın rəsmi olaraq buraxılmasına və dağıdılmasına nail olmaqdır. Bu niyyətinə çatmaq üçün hakimiyyət son imkanlarına qədər, bütün ağla gələn və gəlməyən üsulları, vasitələri istifadə etməkdədir. Bilirsiniz niyə?

Çünki 9 oktyabr saxtakarlığını rəsmi olaraq beynəlxalq məhkəmələrdə mübahisələndirə biləcək yeganə şəxs hörmətli Cəmil Həsənlidir – bir namizəd, hüququ pozulmuş şəxs kimi.

Cəmil müəllim isə müstəqil namizəd olmayıb, Milli Şuranın namizədidir. Milli Şura yoxdursa, deməli, onun namizədi də yoxdur və 9 oktyabrın nəticələrinin məhkəməyə çıxarılmasında da hüquqi əngəllər yaranacaq. Milli Şuranın buraxılması rəsmi-hüquqi baxımdan Cəmil Həsənlidən imtina anlamına gələcək. Hakimiyyət məhz bu silahı müxalifətin əlindən almaq istəyir və bu ölüm-qalım davası da buna görədir. Hər şeyə gedəcəklər. Rejim arxayın idi ki, 2003-cü ildə olduğu kimi, müxalifət qalib gəlsə də, yenə o vaxtkı kimi evində oturub bayıra çıxmayacaq və Avropa Məhkəməsinə iş daşımayacaq. Rüstəm Ibrahimbəyov-Cəmil Həsənli-Milli Şura fenomeni hakimiyyətin yuxusuna girməyən gözlənilməz “fors-major” vəziyyəti yaradıb. Tələyə düşən canavar ayağını gəmirdiyi kimi, bu qanunsuz həbslər, şantajlar, ələ almalar, pul buraxmalar və s. də rejimin özündən çıxmasının əlamətidir.

Siz Cəmil Həsənlini və Milli Şuranı qoruyub saxlayın və işi Avropa Məhkəməsinə mütləq aparın. Bax, əsl xəyanət bunu etməmək olacaq. Gedənlərə xidmətlərinə görə təşəkkürlər, qalan ərənlər var olsun!

ALLAH köməyiniz olsun! Amin!!!

P.S. Xalq “belə olmaz”ı özü görür, ona “belə olmalıdır”ı göstərmək lazımdır.

Qurban Məmmədov