“Bu adamlar ziyalı dilində danışmağı bacarmırlar”

ekrem eylisli«Bu xalqın necə yaşadığını və nəyin arzusunda olduğunu bizə unutdurmağa çalışırlar»

Əkrəm Əylisli: «Bunların danışdığı dil ötən əsrin 30-cu illərinin şeytani ehtirasa köklənmiş dilinə bənzəyir»

“Rüstəm Ibrahimbəyovun biznes maraqları məni qətiyyən maraqlandırmır. Bəndənizi maraqlandıran budur ki, əgər Rüstəm Ibrahimbəyov ziyalı deyilsə, bəs bu məmləkətdə ziyalı kimdir görəsən?”
Bunu “qafqazinfo”ya açıqlamasında Ziyalılar Forumunun üzvü Əkrəm Əylisli söyləyib. Onun sözlərinə görə, hakim ideologiya təəssübkeşlərinin yazdıqlarından belə çıxır ki, Ziyalılar Forumunun fəallarının heç biri ziyalı deyil: “Rafiq Əliyev, Cəmil Həsənli, Eldar Namazov, Ramiz Rövşən, Əkrəm Əylisli – bunların heç biri ziyalı deyil. Əsl ziyalı Siyavuş Novruzovdur. Əsl yazıçı Hüseynbala Mirələmovdur. Əsl kino xadimi Cəmil Quliyevdir. Əgər sabah Allah eləməsin Anar, Elçin, Fərhad Bədələbəyli, Fərhad Xəlilov, Ayaz Salayev, yaxud Rasim Balayev də hakimiyyətin ünvanına hər hansı kəskin fikir desə, sizə indidən məlum olsun ki, onlar da ziyalı sayılmayacaq. Onda bəs bu ölkədə ziyalı naminə kim qalacaq?”
Xalq yazıçısı onu da qeyd edib ki, Ziyalılar Forumunu yaradanların hakimiyyətlə savaşmağa heç bir ehtiyacı yoxdur: “Bizim bu fəaliyyətimiz yalnız və yalnız hakimiyyətlə ziyalı dilində danışmaq ehtiyacından irəli gəlir. Və bu ehtiyac ilk növbədə insani, mənəvi ehtiyacdır. Ziyalı ilə ziyalı dilində danışmağı hakimiyyətdən tələb etməyə bir vətəndaş olaraq bizim hər birimizin haqqı çatır. Amma bu, bizim günahımız deyil ki, sözdə – boğazdan yuxarı sabitlik, ”dövlətçilik təəssübü” çəkənlər bizimlə ziyalı dilində danışmaq istəmir. Bu adamların yazdıqları və dedikləri açıq-aşkar göstərir ki, onlar ziyalı dilində danışmağı sadəcə, bacarmırlar. Onların bu gün danışdığı dil ötən əsrin 30-cu illərinin şeytani ehtirasa köklənmiş dilinə bənzəyir. Özü də çox bənzəyir. O qədər bənzəyir ki, elə bil bu dünyada o vaxtdan bəri heç nə dəyişməyib. Bir vaxt Hüseyn Cavidə “Sən şair deyilsən”, Yusif Vəzir Çəmənzəmənliyə “Sən yazıçı deyilsən” deyənlərin tarixi aqibəti bu gün özünü doğru sözün yeganə sahibi sayanların deyəsən, yadından çıxıb”.
Ə.Əylislinin sözlərinə görə, adama elə gəlir ki, Rüstəm Ibrahimbəyovu suçlayanlar bizimlə bir ölkədə yaşamır, bu ölkədə yaşayan xalqı yerli-dibli tanımır: “Bu xalqın necə yaşadığını və nəyin arzusunda olduğunu hər gün və bütün vasitələrlə bizə unutdurmağa çalışırlar. Axı bu gün heç kəsi inandırmaq olmaz ki, məsələn, Şəmsəddin Hacıyev alimdir, ancaq Rafiq Əliyev alim deyil. Zəlimxan Yaqub şairdir, Musa Yaqub şair deyil. Özünün hakim idealogiyaya sədaqətini böyük canfəşanlıqla zaman-zaman nümayiş etdirən alimlərdən, şairlərdən, yazıçılardan bu gün kim qalıb bizə? Öz dövrünün hakim ideologiyasına tənqidi yanaşmağa ciyəri, cəsarəti çatmayan ziyalıların cəmiyyətin bədənində kor bağırsaq qədər yersiz bir şey olduğunu qoca tarix azmı sübut edib?”
“Hakimiyyətin ziyalı tənqidinə bugünkü dözümsüzlük şəxsən mənə nəinki məntiqsiz və mənasız, hətta xeyli dərəcədə məkrli və məqsədyönlü görünür” deyən ziyalı onu da vurğulayıb ki, 1937-ci ilin uzaq və yaxın fəlakəti bəlkə bizi yenidən gözləyir: “Bu görüntü təkcə azad düşüncəli ziyalılarda deyil, ümumiyyətlə, bütün Azərbaycan cəmiyyətində ölkənin gələcək siyasi və hüquqi durumu barədə arzuolunmaz şübhələr doğurur, insanlarda durmadan laqeydlik, bədbinlik ovqatı yaradır. Yazıçının hakimiyyətin ünvanına söylədiyi tənqidi fikir, hətta subyektiv olarsa belə, hakim dairələrdə əsəbilik yaratmamalıdır. Çünki bu dünya xəlq olunandan bəri ciddi elm və sənət adamları ilə hakimiyyət arasında münaqişələr müxtəlif formalarda həmişə olub. Və tarixi yaddaşını itirməyən hər kəsə məlumdur ki, bu münaqişələr Allahın öz iradəsilə bütün hallarda ikincilərin qələbəsilə nəticələnib. Üstəlik, burası da var ki, yuxarıdan gələn əsəbilik aşağıdakı narazılığın qarşısını heç vaxt ala bilmir, əksinə, onu daha da qızışdırır, kəskinləşdirir. Nəticədə ikitərəfli aqressivlik başlanır. Aqressivlik olan yerdə obyektivlik ola bilməz. Rüstəm Ibrahimbəyov məsələsində də hadisələr, məncə, məhz bu minvalla cərəyan edir. Mənə elə gəlir ki, yuxarıdan gələn əsəbilik aşağıda bu dəfə də təsirsiz ötüşmədi. Rüstəm Ibrahimbəyov hakim kabinetlərdə oturanlara çoxdan demək istədiklərini hələ deyib qurtarmamış, özünün bəlkə heç demək istəmədiklərini də deməyə bir növ məcbur edildi”.